Łysienie menopauzalne – czym różni się od innych typów łysienia?

Menopauza to czas wielu zmian w kobiecym organizmie. W tym okresie mogą występować różne nieprzyjemne dolegliwości, takie jak wahania nastrojów, częste bóle głowy, uderzenia gorąca czy niespodziewane przybranie na wadze. Często dochodzi również do wzmożonego wypadania włosów. Szacuje się, że łysienie menopauzalne dotyka ponad 50% kobiet w okresie przekwitania. Jak odróżnić je od innych typów łysienia i jak sobie z nim poradzić?

Zmiany w kobiecym organizmie

Menopauza to etap w życiu kobiety, który oznacza zakończenie cyklu rozrodczego. Najczęściej odbywa się między 45 a 55 rokiem życia, choć może wystąpić zarówno dużo wcześniej, jak i dużo później. Jest to proces naturalny i nie sposób go uniknąć. Wiąże się z ogromnymi zmianami hormonalnymi, które wpływają na cały organizm. W okresie przekwitania dochodzi do znacznego spadku estrogenów oraz progesteronu, przez co zwiększa się proporcja androgenów, czyli hormonów męskich.

Włosy reagują na te zmiany w szczególny sposób. Mieszki włosowe stają się mniejsze, mogą nawet zanikać. Skraca się faza aktywnego wzrostu włosa, za to wydłuża się faza telogenu, czyli obumierania i wypadania. W efekcie włosy stają się cieńsze, szybciej wypadają i wolniej odrastają. Utrata gęstości zazwyczaj dotyczy całej głowy, ale najbardziej widoczna jest w okolicy przedziałka.

Dlaczego podczas menopauzy wypadają włosy?

Wspomniane już zmiany hormonalne to najistotniejszy element tej układanki, jednak nie jedyny. Łysienie menopauzalne może być potęgowane przez inne czynniki, takie jak:

• stres – przekwitanie to bardzo często okres trudny emocjonalnie, zachodzące w ciele zmiany silnie oddziałują na psychikę i pojawia się wzmożone napięcie nerwowe, chroniczny niepokój może przyspieszać wypadanie włosów,
• brak snu – szacuje się, że 40-60% kobiet w okresie menopauzy zmaga się z bezsennością, niedobór snu bardzo negatywnie wpływa na ludzki organizm i może zaostrzać istniejące problemy, a także powodować pojawianie się nowych,
• niedobory żywieniowe – zapotrzebowanie dietetyczne i odżywcze zmienia się w okresie menopauzy, u kobiet na tym etapie nierzadko rozwija się niedobór żelaza, witaminy D czy biotyny, które istotnie wpływają na włosy,
• choroby współistniejące – w wieku menopauzalnym mogą rozwijać się schorzenia, takie jak cukrzyca, nadciśnienie czy zaburzenia pracy tarczycy, które także mają wpływ na stan włosów.

Nietrudno zauważyć, że łysienie jest problemem złożonym i może wynikać z wielu czynników. Zdarza się także, że pomimo pojawienia się w okresie menopauzy, wcale nie jest z nią powiązane.

Łysienie u kobiet

Dziennie tracimy około 50-100 włosów. Jest to zupełnie normalne i wynika z naturalnego cyklu życia włosa. Problem pojawia się w momencie, gdy podczas czesania lub mycia głowy zaczynamy zauważać o wiele więcej wypadających kosmyków, a fryzura staje się widocznie przerzedzona. W takiej sytuacji możemy zacząć mówić o łysieniu. W przeciwieństwie do mężczyzn kobiety zazwyczaj nie są narażone na całkowitą utratę włosów. Choć wypadanie może mieć charakter bardziej miejscowy, najczęściej dotyka całej głowy. W większości przypadków nie ma specyficznych zakoli czy bezwłosego obszaru na czubku.

W rzadkich sytuacjach u kobiet w okresie menopauzy pojawia się łysienie bliznowaciejące. W jego przebiegu linia włosów zaczyna wyraźnie się cofać, a mieszki włosowe zostają trwale zniszczone. W takich przypadkach jedną z możliwych metod odbudowy owłosienia może być przeszczep włosów FUE – nowoczesna i precyzyjna technika, dająca naturalne efekty nawet przy rozległych ubytkach.

Łysienie menopauzalne a inne rodzaje łysienia – jak rozpoznać?

Nadmierne wypadanie włosów jest wskazaniem do konsultacji ze specjalistą. Łysienie wymaga dokładnej diagnostyki, która pomoże ustalić jego przyczyny i dobrać odpowiednie leczenie. Najczęściej wykonywane badania to:

• poziom hormonów, takich jak estrogen, progesteron, testosteron oraz hormony tarczycy,
• poziom witamin i minerałów, których niedobory mogą objawiać się wypadaniem włosów,
• ferrytyna i żelazo, które mogą wskazać na anemię i inne schorzenia,
• pełna morfologia, która dostarcza wielu informacji na temat stanu organizmu.

Specjalista może przeprowadzić również trichoskopię. To proste i bezbolesne badanie, polegające na wizualnej ocenie struktury włosów, mieszków włosowych i skóry głowy. Na podstawie zebranych wyników oraz szczegółowego wywiadu z pacjentką lekarz może stwierdzić, czy mamy do czynienia z łysieniem menopauzalnym, czy przyczyna problemu jest zupełnie inna. Samodzielnie określenie rodzaju łysienia może być bardzo trudne, a nawet niemożliwe.

Jak radzić sobie z łysieniem menopauzalnym?

Osłabienie i przerzedzenie włosów u kobiet w okresie przekwitania zazwyczaj ma trwały charakter. Jednak w zależności od dokładnej przyczyny łysienia można próbować złagodzić dolegliwość i zmniejszyć jej skutki. W niektórych przypadkach pomocą może okazać się hormonalna terapia zastępcza, która pomaga w stabilizacji poziomu hormonów.

Regularne przyjmowanie odpowiednio dobranych suplementów diety, zdrowa dieta i aktywność fizyczna wpływają pozytywnie na cały organizm. Mogą również poprawić kondycję włosów. Korzystne dla skóry głowy może okazać się stosowanie dermokosmetyków, stymulujących mieszki włosowe. Podobnym wsparciem będą zabiegi trychologiczne, takie jak mezoterapia czy karboksyterapia.